STRASZNIE GŁOŚNO, NIESAMOWICIE BLISKO

Ojciec chłopca (w tej roli Tom Hanks), człowiek stymulujący syna intelektualnie poprzez wymyślanie przeróżnych łamigłówek, ginie pod gruzami World Trade Center. Wkrótce potem Oscar odkrywa w rzeczach należących do taty klucz, ukryty w kopercie opatrzonej nazwiskiem Black. Doszedłszy do wniosku, że to element niedokończonej nigdy gry, młodzian postanawia zbadać sprawę. Okłamując matkę (Sandra Bullock), wyrusza w podróż po Wielkim Jabłku w celu odnalezienia i tajemniczej osoby, i zamka, który będzie mógł otworzyć. W wędrówce przez Bronx, Brooklyn, Manhattan, Queens i Staten Island towarzyszy mu starszy, milczący mężczyzna (Max von Sydow). Przeczesując miasto, Oskar poznaje ludzi samotnych, poranionych, czujących to samo, co on, i tworzy nietypową mapę, dla której skalą są nie tylko liczby, ale i emocje oraz pamięć.

W utworze STRASZNIE GŁOŚNO, NIESAMOWICIE BLISKO (2011), mającym premierę dekadę po zamachach na Stany Zjednoczone, a na British Film Festival pokazywanym ćwierć wieku po tych wydarzeniach, Stephen Daldry, posiłkując się książką Jonathana Safrana Foera i scenariuszem Erica Rotha, opowiada o traumie 11 września z perspektywy dziecka, które próbuje zracjonalizować nieracjonalne i spojrzeć na trudną do pojęcia stratę jak na możliwą do rozwiązania zagadkę.

Żałoba przekształca się w odyseję, a Nowy Jork w tej wizji przypomina mozaikę, na którą składają się twarze i doświadczenia mieszkańców pogrążonych w niewyobrażalnym smutku. To nie tak, że nie każdy klucz coś otwiera. Czasami po prostu pasuje do czegoś, co nie istnieje fizycznie.

‍

Tekst: Rafał Glapiak