ODROBINA CHAOSU

Stojący za kamerą Alan Rickman odszedł od lirycznego patosu. W miejsce dworskich uniesień zaproponował wyrafinowane emocje i dystans okazujące się kluczem do epoki miotającej się między konwenansem a potrzebą autentyczności.

Francja, druga połowa XVII wieku. Projektanci ogrodów zachodzą w głowę, aby stworzyć idealną przestrzeń Wersalu na zlecenie Ludwika XIV. Nadworny ogrodnik André Le Nôtre (Matthias Schoenaerts) ku powszechnemu oburzeniu męskich konkurentów angażuje do pracy młodą wdowę i pasjonatkę ogrodnictwa. Sabine De Barra (Kate Winslet) to kobieta o okaleczonej psychice, która znajduje chwilowe ukojenie w otoczeniu natury. Wraz z pojawieniem się świty króla nieobeznana w dworskiej etykiecie ani wszechobecnych spiskach kobieta musi stawić czoła nowym wyzwaniom, w tym męskiej dominacji, intrygom i własnej traumie, którą potęguje nagłe uczucie względem Le Nôtre’a.

Film podzielił krytykę pod względem tempa akcji czy emocjonalnej rezerwy, ale trzeba mu oddać sprawiedliwość w kwestii realistycznego obrazu epoki. Pod strojnymi falbankami, pudrem i maskaradą peruk nie brakuje tu społecznej diagnozy, do której dochodzi na styku dwóch światów: dostojnych intrygantów i skrytych w mglistych domostwach zwyczajnych ludzi, którzy pracują na zachcianki władzy kosztem prywatności. Nad wszystkim czuwa intensywna muzyka Petera Gregsona, w której zawiera się cały konflikt uczuć oraz interesów zamierzenie skrywany przez genialną obsadę aktorską.

Pierwiastek niezależnej kobiecości w niesprzyjających czasach zawdzięczamy zaś Alison Deegan, która napisała własną wersję historii Madame de Barra na wiele lat przed realizacją filmu. Powstała w cieniu urlopu macierzyńskiego i strachu przed kryzysem kariery w toksycznym środowisku opowieść wzbudziła zainteresowanie dopiero po siedemnastu latach i poskutkowała scenariuszem napisanym przez Deegan, Rickmana oraz Jeremy’ego Brocka.

ODROBINA CHAOSU to jeden z dwóch filmów wyreżyserowanych przez Alana Rickmana w jego blisko półwiecznym dorobku kinowym obok ZIMOWEGO GOŚCIA (1997). W 2014 roku brytyjski ulubieniec pokazał swój kostiumowy komediodramat Polakom podczas festiwalu Camerimage, na którym odebrał osobiście Nagrodę im. Krzysztofa Kieślowskiego.

‍

Tekst: Paula Apanowicz