MISSION

To sprawia, że chłopak traci stopniowo nadzieję na lepsze jutro. Tonący, jak wiadomo, brzytwy się chwyta. Dylan postanawia radykalnie zmienić swą egzystencję. Rzuciwszy pracę kelnera w hotelowej restauracji, która i tak przysparzała mu samych problemów, daje sobie tydzień na odkrycie czegoś, co pozwoli mu na powrót odnaleźć sens istnienia.

Punktem odniesienia staje się dla niego wydarzenie z dzieciństwa, kiedy to mając siedem lat, doświadczył śmierci klinicznej. Jak sądzi, to właśnie wtedy – przez kilka zaledwie minut – był najszczęśliwszy. Chcąc ponownie zasmakować tego uczucia, zaczyna się radykalizować oraz przekraczać wszelkie normy i granice.

MISSION (2026) Paula Wrighta, szkockiego reżysera, który za kamerą staje niezwykle rzadko – wcześniej, w 2013 roku, zrobił między innymi ZA TYCH, CO NA MORZU, też z MacKayem w roli głównej – to próba przeniesienia na ekran stanu wewnętrznego chaosu mieszającego się z anhedonią. W związku z tym nie ma tu klasycznie rozumianej narracji. Jest za to forma ocierająca się o strumień świadomości, na który składają się nagrania z osobistej kamery, materiały archiwalne oraz enigmatyczne reminiscencje, nerwowo montowane i wzbogacone o agresywną ścieżkę dźwiękową. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość zlewają się w bezkształtną masę. To, co rzeczywiste, przeplata się z tym, co wyobrażone. Efektem zaś jest opowieść o współczesnej męskości, pełnej lęków i bólu, niedorastającej do społecznych oczekiwań.

‍

Tekst: Rafał Glapiak