EFFI O BLAENAU

Bezrobocie, imprezy i kac wyznaczają rytm kolejnych tygodni. Przypadkowe spotkanie z żołnierzem Lee na moment wnosi do tej codzienności obietnicę czegoś innego. Rzeczywistość szybko jednak przypomina, że trudno jest uciec od warunków, w których zostało się ukształtowanym, a nadzieja w świecie Effi zwykle niepozbawiona jest komplikacji.

Marc Evans przenosi na ekran głośny monodram Gary’ego Owena IPHIGENIA IN SPLOTT, łączący konstrukcję greckiej tragedii z brytyjskim realizmem społecznym. Zmienia przy tym miejsce akcji i mocno zakorzenia historię w północnej Walii. Góry, łupkowe hałdy, opustoszałe lokale i ślady dawnego przemysłu nie tworzą tu malowniczego tła – opowiadają historię pracy, klasy i ekonomicznego porzucenia.

W centrum filmu pozostaje Leisa Gwenllian. Rola Effi stała się jednym z najczęściej docenianych przez krytyków elementem filmu. Bohaterka jest jednocześnie zadziorna, impulsywna, zabawna i bezbronna. Za gniewem i pozorną obojętnością Effi stopniowo odsłania się złożone kobiece doświadczenie życia w biedzie, zderzenia jednostki z niewydolnym systemem i walki o własną sprawczość.

Film okazał się również wydarzeniem dla walijskiego kina: zanotował największe otwarcie w historii walijskojęzycznych produkcji w Wielkiej Brytanii, a następnie przebił wynik dotychczasowego rekordzisty box office’u. Sukces jest szczególnie znaczący w kraju, w którym pełnometrażowe filmy kinowe w języku walijskim wciąż należą do rzadkości. Rodzima twórczość w tym języku przez lata rozwijała się przede wszystkim w telewizji.

EFFI O BLAENAU wyrasta z bardzo konkretnego miejsca, języka i doświadczenia społecznego, ale nie zamyka się w lokalnym kontekście. Tematy, których dotyka wybrzmiewają znajomo również poza Walią.

‍

Tekst: Maria Nowicka