CZARNY NARCYZ

Misja nie jest jednak łatwym zadaniem – okoliczni mieszkańcy nie ufają zakonnicom, klimat rozstraja, nie pozwalając się skupić na pracy i modlitwie. W każdej z sióstr budzą się lub odżywają nieokiełznane żądze. Gmach czystości, pokory i równowagi zaczyna się rozpadać.

CZARNY NARCYZ powstał w 1947 roku. Powell i Pressburger – słynny duet „Łuczników” –– twórcy wówczas już bardzo uznani, zrealizowali swój film w czasie, gdy Indie uzyskały niepodległość (a Wielka Brytania straciła najważniejszą z kolonii), a także, co równie istotnie, kiedy dokonał się krwawy podział na Indie i Pakistan. Fabuła nie nawiązuje do żadnego z tych wydarzeń, a jednak świadomość przełomu określa odczytanie filmu. 

Powell i Pressburger zrealizowali film psychologiczny o bardzo sugestywnym ładunku erotycznym (wedle ówczesnych standardów), a jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że CZARNY NARCYZ stanowi refleksję o fantazmatycznej naturze kolonialnego uwikłania. Indie są przedstawione jako kraj poza cywilizacją, świat atawizmów i pierwotnych instynktów. Mieszkańcy są „jak dzieci” – prymitywni i nieoświeceni. Intensywność tej dzikości – niczym kuszący siostry zapach perfum o nazwie Czarny Narcyz – hipnotyzuje kobiety z zakonu, pozbawiając je zdrowego rozsądku, który powinien przecież być przymiotem brytyjskiej władzy. 

‍

Tekst: dr Karolina Kosińska