CLOSE MY EYES

Między rodzeństwem rodzi się zakazana fascynacja. Alan Rickman jako dominujący Sinclair porwał widzów połączeniem wpływowej natury i ekscentryzmu, ukazując w krzywym zwierciadle intelektualne zapędy przedstawiciela biznesowej elity.

Zdjęcia powstawały latem 1990 roku podczas jednej z największych fali upałów w historii południowej Anglii. Twórcy precyzyjnie zmiękczyli skandalizujący ton, przeciwstawiając sobie wstrząsającą tematykę z poezją obrazu. Ogromna w tym zasługa polskiego operatora Witolda Stoka, który wyemigrował do Wielkiej Brytanii w latach 80. i wykorzystał zmysł czułego dokumentalisty rozwijany wcześniej m.in. u boku Krzysztofa Kieślowskiego.

Ciepła kolorystyka i kontrast między nowoczesną architekturą a naturą w pełnym rozkwicie oddają zarówno subtelny klimat, jak i rozdarcie ekranowego rodzeństwa uciekającego przed resztą świata do zabytkowych murów, luksusowych apartamentów czy nad tajemniczy brzeg Tamizy. Z drugiej strony stworzyło to fundament od odczytania filmu jako metaforę schyłku rządów Margaret Thatcher i wypierania tradycji na wzór ukazanej w filmie rewitalizacji dzielnicy Docklands.

W tle rozbrzmiewał ponadto istotny aspekt społeczny wynikający ze wzmożonych w dekadzie przełomu kampanii dot. edukacji seksualnej i zapobiegania zakażeniem wirusem HIV. Scena, w której chory na AIDS szef Richarda dzieli się z nim kanapką na oczach ignorantów w garniturach to jeden z najwspanialszych kinowych przykładów rozliczenia się z krzywdzącymi stereotypami.

‍

Tekst: Paula Apanowicz